غیبت همکار ما و اطلاع رسانی نصفه نیما

این همکار گرامی ما که قرار بود اطلاع رسانی کنند به بنده و رسانه ها در مورد برنامه های روز جهانی کودک امروز تشریف نیاوردند و در همین راستا مجبورم اطلاع رسانی رایانه ای داشته باشم. یعنی چه؟یعنی نتیجه سرچ های خودم رو تو اینجا کپی پیست کنم. ایشون فردا میان پس فعلا همین رو داشته باشید تا بعد. کاچی به از هیچ چی.

 روز جهانی کودک مبارک!

روز جهانی کودک بر همه کوچولو های این مرز و بوم مبارک.

 فکر می کنم به ...

• فکر می کنم که فکر نکنم به هزار و یک خیالبافی که موقع انجام ساده ترین کارها به سراغم می آیند. دغدغه آینده خودم و کودکم. کارم. سرنوشتم. زندگیم. مسیر ناهمواری که پیش رویم دارم و سربالایی های تیزی که هنوز پشت سرشان نگذاشته ام و خیالم را اشغال کرده اند.
• فکر می کنم که فکر نکنم به اینکه سال بعد ممکن است مهترین تصمیم زندگیم را بگیرم. مهاجرت...کوچ... کنده شدن از یک نوستالژی و افتادن در ناشناخته ها و نادیده ها و تجربه بعدی دیگر از زندگی که تاکنون از نزدیک ندیدمش.
• فکر می کنم که فکر نکنم به ناکامی هایم. به سرخوردگی ها. به تغییر دادن جهت زندگیم و هر لحظه محروم شدن از هوای تازه... روزهای کم دغدغه... انرژی...شادی... توان روز افزون ....
• فکر می کنم که فکر نکنم به بزرگ شدن کودکی که هنوز هم پر می کشم برای لذت بردن از لحظه لحظه کودکی او و دیدن آلایش و بی ریایی اش.
• فکر می کنم که فکر نکنم انسانها گاهی همانی هستند که می پنداری شان. فکر نکنم که هر کسی را می شود و باید به حریم دلت راه دهی . فکر نکنم دنیا گل و بلبل ا ست .
• فکر می کنم که فکر نکنم من زن هستم و زن بودن یعنی دغدغه مادر شدن و مادر بودن و همسر بودن و خوب بودن و همه این چیزهای مثبتی که باید انقدر بینشان توازن و تعادل ایجاد کنی که گاهی حس می کنی خودت در حاشیه زندگی هستی و نه در قعر آن.
• فکر می کنم که فکر نکنم سال بعد همین موقع کجا هستم؟ آن ثباتی را که می خواستم یافته ام؟ کارم چه می شود؟ آیا انقدر شهامت خواهم داشت که قید خیلی چیزها را بزنم... اسم ...رسم...درآمد...
• فکر می کنم که فکر نکنم به ضعف های فعلی ام. به ناتوانایی هایی که ریشه به تیشه ام می زنند. به اراده ای که همیشه قوی نیست و به خواسته هایی که حق من اند و گاه از من سلب می شوند.

 پنجشنبه ها و جمعه های من

تمام هفته رو در انتظار این دو روزی. قبلا ها فقط در انتظار یه روزشون بودی یعنی پنجشنبه و حالا بخاطر موقعیت کاری که بدجوری ازش استقبال کردی جمعه ها هم به روزهای تعطیلت اضافه شده. چهارشنبه که میشه انگار میخوای بری عروسی. خوشحالی که فردا به همه کارهات میرسی. همه یعنی سرگرم شدن با نیما و مهمون بازی و شاید هم خریدی گردشی یا چه میدونم دو دقیقه استراحت اگه زمین و زمان با آدم همراه باشن. همیشه پنجشنبه جمعه هات همین بوده و باز هم برات هیجان دارن. هیجانشون اگرچه کم رمقن و غیر قابل مقایسه با هیجان مردم تو دیگر کشورهای این کره خاکی اما باز دوستشون داری چون متفاوتند با بقیه روزهای کسالت بار کارمندیت. شاید اگه خونه دار بودی هیجانت یه طور دیگه میشد. دیگه پنجشنبه ها و جمعه هام برام هیجان استراحت رو نداشتند. هیجان گردش و مهمون بازی رو نداشتند. هیجانت می شد ....؟ نمیدونی چون هیچوقت برات پیش نیومده. فکر می کنی شاید این یه حسن خوب زندگی کارمندی یه. هیجان برای انجام دادن بی هیجان ترین کارها. اینکه کل هفته ات رو در حال انجام یک کار روتین هستی و از صبح تا شب سگ دو می زنی و بعد دو روز آخر هفته رو ولو میشی جلوی تلویزیون و میگی آخیش!راحت شدم!یعنی خودش هیجان. ما حتی تو هیجان هم قناعت پیشه می کنیم که مبادا خیلی هیجان زده نشیم. که مبادا پشتمون باد بخوره و کار کردن و سر کار اومدن و ترجمه کردن برامون بی مزه میشن. یه آخر هفته رو دوپینگ خواب و استراحت می کنیم و یه هفته رو شارژیم. ماها چه قانع و بی توقع شده ایم. از خودمون. از هیجانمون و از این زندگی کسالت بارمون که دلخوشی هاش تعطیلات آخر هفته و گهگاهی وسط هفته ای بواسطه ولادت و شهادت و کسالت خودمونه....

 دعاي شب قدر نيما

• ديشب كه شب قدر باشه من و نيما و باباش كنار هم دراز كشيده بوديم و مثلا دعا مي خونديم. مثلا كه نه واقعا مي خونديم. باباش يه چيزي مي گفت و نيما تكرار مي كرد. باباي نيما: بگو خدايا مامان بابام و خودم و سالم نگه دار. نيما هم تكرار مي كرد. باباش: بگو خدايا به زندگيمون بركت بده و خوشبختمون كن. نيما هم تكرار مي كرد. بعد باباش به نيما گفت حالا تو هم خودت يه دعا بكن. نيما شروع كرد به گير دادن به اينكه يه دونه دعا نميخوام و دو تا بايد باشه ما هم گفتيم باشه. دعا كرد: ۱- خدايا مامي و بابائي هام و ماماني رو نگه دار. خدايا خاله نانازم رو نگهدار!خدايا لامپ و درمون رو نگه دارخدايا كليدهامون رو نگه دارخدايا لپ لپ هامو نگه دار۲- خدايا گوجه فرنگي رو ۱۰۰۰ تومان نگهدار.

 مهد کودک جدید

مهد کودک نیما اینها اسباب کشی دارند و ما یه هفته ای آواره شدیم. آواره از این لحاظ که الان چهار روزه رنگ خونه ام رو ندیدم و اومدم خونه مادر شوهرم موندم تا مجبور نباشیم هر روز صبح نیما رو بیاریم و شب ببریمش خونه. هیچ جا خونه آدم نمیشه ولی نمیدونم چرا اینجا که میام یه آرامشی دارم که شاید تو خونه خودمون هم نداشته باشم. به تمیزی و نظم خونش برمی گرده یا به مجتمع بودنشون که باعث میشه هیچوقت حوصله ام سر نره چون عصرها میام تو محوطه با نیما و بازی بچه ها رو نگاه می کنیم نمیدونم ولی هر چی که هست راحت ترم. آها یه چیز دیگه هم البته هست و اون ارتباط خوبم با مادر شوهرمه که قبلا هم نوشتم. از هر دری میگیم و از هر دری می شنوم و ساعت رو که نگاه می کنم می بینم ۱۰ شبه و ما نه شام خوردیم و نه حتی به فکر درست کردنش افتادیم! بقول یکی شما هیچ وقت سوژه کم نمی یارید برای حرف زدن. چه خوبه که آدم بتونه با یکی انقدر صمیمی باشه که موقع رفت و آمد باهاش این تعارفات دست و پا گیر رو بذاره کنار. مگه آدم برای خوردن میره خونه کسی؟ هیچوقت فلسفه بعضی ها رو از مهمونی دادن و مهمونی رفتن نفهمیدم. البته خودم همیشه دوست دارم برای مهمونام سنگ تموم بذارم اما وقتی یه جایی میرم که باهاش صمیمی هستم واقعا بیشتر لذت می برم که غذامون هم صمیمانه خورده بشه تا خاطره اون چند ساعت باهم بودن باهام بمونه و نه یه شکم سیر و لب و لوچه چرب و چیلی. یادمه یه دوستی داشتم که انقدر باهاش صمیمی بودم هر وقت میومد خونه ما خودش می رفت برای خودش چایی می ریخت و از اون جایی که می دونست من عادت چایی خوردن ندارم هیچوقت بهش بر نمی خورد که چرا تا میاد براش چایی نمی یارم یا کم میارم یا بالفرض کمرنگه و پررنگه. بعد خیلی راحت برای ناهار یه روزنامه رو زمین می انداختیم و یه ذره برنج و سالاد می ذاشتم البته به سفارش خودش که می گفت دوس دارم وقتی باهم هسیتم حرف بزنیم و تو همش تو آشپزخونه نباشی  و یه قوطی ماهی تن هم باز می کردیم و باهم می خوردیم. انقدر می چسپید و انقدر کیف داشت که نگو. بعد هم خیلی شیک همش دو تا ظرف برای شستن می موند و اونم سه سوته کارش انجام می شد و بقیه وقتمون مال خودمون بود. ولی الان.... همه چیز تجملاتی و پیچیده شده. حتی دوست شدن. حتی دوستی کردن و حتی یه حرف زدن ساده.شاید به همین خاطره وقتی که خونه یکی که میرم که از این برنامه ها توش خبری نباشه انقدر بهم می چسپه و این چند روز برام عین برق و باد می گذره. ضمن اینکه محل زندگی اون خیلی با صفا و خوش آب و هواست و برای ما که وسط شهر زندگی می کنیم و وقتی پنجره پذیرایی رو باز می کنیم جز بوق چیز دیگه ای رو نمی شنویم خیلی آرامش بخشه. مادر شوهر من یه بالکن کوچولو داره ولی همون یه ذره جا رو به نحو احسن تبدیل به یه پارک کوچولو کرده. برای خودش چند تاگلدون گذاشته که توش سبزی خوردن کاشته و بالای کولرش برای کفترها جا درست کرده که صبح به صبح صدای بق بقو شون آدم رو مست می کنه. نیما هم که عاشق پرنده و این جور چیزها و این اخیرا یاد گرفته که تو دست خودش بهشون دونه می ده. پریروز دیدم یواشکی بهشون میگه: آخه بیچاره!(تنها فحش مثبتی که یاد گرفته)  و دوباره تکرار می کنه: آخه بیچاره! اینها رو که میخوری مامانت نپخته که! دل درد می گیری باید بری دکتر!بعد میدونی چی میشه!باید آمپول گنده بزنی!سرلاک من هم ا ز اینها داره ولی پخته اس. مامانم پخته.(آخه یه بار از من پرسید این چیه توی سرلاک منه و من بهش گفتم گندمه مامان. گندم پخته شده)! خلاصه که ا ین روزهای آخر شهریور ماه هم دارن می گذرن و با خودشون ردی از خاطره های کودکانه و صمیمانه به جا می ذارن که در هر حال خوبن.

 ابر جادویی

چند روزه میخوام عکس و از ا ین حرفها بذارم نمیشه. شب که میرسم خونه انقدر بدنم کوفته است که هی میگم اینکار رو می کنم و ا ون کار رو می کنم آخر سرش هم وقت نمی کنم حتی کیف فردای نیما رو آماده کنم و صبح کله سر حالا پاشو آب میوه میکس کن یه ساندویج کوچولو برای خودت درست کن و هزار تا کار ریز و درشت دیگه. چند روزه میخوام چند تا فیلم رو که از آرشیو فیلم محل کارم امانت گرفتم پس بیارم وقت نمی کنم . شاید وقت زیادی برای جا به جا کردنشون و گذاشتن تو کیف نمی خواد ولی انقدر از این دست کارهای یه ذره یه ذره دارم که گاهی از صد تاش دو تا شو میرسم انجام بدم. شبها برای دلداری به خودم شدم مثل اسکارلت اوهارا. هی میگم فردا روز دیگری است تا یادم بره چقدر کار عقب افتاده دارم. باز میخوام به چند نفر از دوستام زنگ بزنم اونو هم وقت نمی کنم. تو خونه کافیه نیما ببینه داری با تلفن حرف بزنی دیگه منشی بازی اش شروع میشه. تمام تلفنمون نوچ شده از بس هر بار که ا ومدم با کسی حرف بزنم با دستهای شکلاتی و شیره ایش اومده گوشی رو گرفته. دیروز اشتباها شماره صدای قرآن رو گرفته بود دیدم زیر لبی هی می خنده و می گه : بسم الله الرحمان الرحیم. من هم تعجب کردم و گفتم یعنی کی پشت خطه. آخه معمولا از قدیم موقع شروع یک کار یا دور کردن چشم زخم و این حرفها اینو تند تند می گفتن. گوشی رو که گرفتم دوزاریم افتاد فهمیدم همین صدای قرآنه. حالا چند تا شماره رو به حافظه دادم و ایشون بیکار که میشن یه سری ۱۱۹ رو میگیرن. یه سری اطلاعات پرواز رو و یه سری صدای قرآن. یه شماره ای هم هست که برای بچه ها قصه و شعر می خونه که البته پولکی یه. پولش زیاد نیست ولی خوب با توجه به علاقه بچه ها می بینی تلفن یه ساعته اشغاله و اون طرف خط مثلا داره لالایی پخش میشه یا قصه شنگول و منگول شونصد بار تکرار شده و آقا گرگه بدبخت از بس داد زده منم منم مادرتون غذا آوردم براتون صداش دو رگه شده.  تا یادم نرفته از یه کشف جدیدم بگم. البته نخندید ها چون خیلی هاتون ممکنه اینو خریده باشید و من چون همیشه از تازه های روز یه چند صد قرنی عقبم تازه فهمیدم. یه ابر هایی اومده معروف به ابر جادویی. شبیه ابر معمولی یه. آلمانی یه ولی اونی که من گرفتم بسته بندیش ایرانی بوده که فکر کنم عمده یه شرکتی وارد می کنه و بعد خودشون بسته بندی می کنن. کافیه ابر رو با آب خیس کنید و آب اضافی اش رو بگیرید و بعد به سطح هر چیز کثیفی بکشید. دیروز من کیفی کردم با این ابره. تمام دیوار که گله گله جای ماژیک و این چیزها بود که تحت هیچ شرایطی حتی با وایتکس و ... هم نمی رفت با این ابره سه سوته پاک شد. در مورد چربی ها هم که نگید. کافیه یه بار روس سطح هود و مایکروفر و این چیزها بکشید تا برق بزنند. من روزی یکبار تلفنی حتما با مادر شوهرم حرف می زنم و از سیر تا پیاز برای هم می گیم . دیروز انقدر ذوق زده شده بودم که تا گوشی رو برداشت گفتم یه همچین چیزی خریدم و اگه بدونی چقدر خوبه. دیروز داشتم به یه چیز فکر می کردم و اونم این بود که واقعا قدیم چقدر همه چیز سخت بود. بچه ها رو کهنه می بستن و از چه میدونم آسانسور و مایکروفر و این حرفها خبری نبوده. پس چجوری بوده که شیش تا شیش تا می زائیدن و مثل فرفره هم به همه کارها شون میرسیدن. نمونه اش مادر شوهر خودم. با چهار تا بچه همیشه مهمون داشتن و خونه شون معروف بوده به هتل... می گفت مرغ رو با گونی می خریدیم یعنی تعداد زیاد. میرفته حموم و مثلا ده تا کله پاچه گوسفند رو که کز داده بوده موهاش رو می کنده. واقعا ماها اگه خونه دار هم باشیم نمی تونیم. نه جونش رو داریم و نه حوصله اش رو. لزومش رو هم  البته احساس نمی کنیم. من لزومی نمی بینم انقدر مهمون دعوت کنم. کله پاچه کز بدم یا اینکه چهار تا بچه بزائم. قدیم ها نیازها و دلخوشی های مردم خیلی با الان فرق داشت. چیزی که ممکنه مثلا من رو الان خوشحال کنه اون دوران مادر شوهرم رو خوشحال نمی کرده و یکی از فرق های بزرگ نسل الان با نسل جدید همینه. همین میشه که سلیقه ها فرق می کنه. مثلا بین عروس و مادر شوهر اختلاف می افته. دختر مادر رو درک نمی کنه و برعکس. اما مادرشوهر من یه اخلاق خوبی که داره ا ینه که خیلی خیلی انعطاف پذیره. با دوره و زمانه حرکت می کنه و سعی می کنه همیشه چیزهای جدید یاد بگیره. خودش هم نه دیگه الان کله پاچه کز میده و نه لزومش رو حس می کنه . البته سنش هم فقط ۵۶ سالشه و کلا پونزده سال با شوهرم اختلاف سنی داره. اونم حالا مثل ما عصرونه آیس پک میخوره و نه کاهو و سکنجبین. آخر هفته برای خودش برنامه داره و همش به مهمون داری نمی گذره و شاید به همین خاطره که از ابر جادویی من هم استقبال کرده و گفته براش شش تا بخرم.

 زندگی از جنسی نو

برای سه روز کنده می شوم از دل این هیاهو و ترافیک و دود و پرت می شوم در لایه ای  از زندگی که طراوت دارد و تازه است مثل نانی که تازه از تنور بدستت می دهند و شیری که هنوز گرم است از بدن گاو شیرده. پنجشبنه و جمعه رفته بودیم باغ پدرشوهرم در روستای ولوجرد و من و نیما و آقای همسر مست بودیم از این طراواتی که می تواند از دل ساده ترین شیوه و شکل زندگی برخیزد. مردمی که برایشان زیبایی در عین سادگی است و قناعت می کنند به نان و ماستی برای شام و ناهار تا از خوردن مال دنیا دل آشوبه نگیرند. سقف کاهگلی خود را به رنگ و لعاب خانه های ما نمی فروشند و خوشحالند که سالمند و قدر عافیت را می دانند. اتاق های کوچک و بی ریای آنان لبریز از بوی تازه زندگی است و نه دلهای کپک زده ای که تشنه ثانیه های خوشحالی اند. رقص پروانه ها با ضرباهنگ نسیم چه زیبا بود در دل دشتی که سکوت لحظه هایش آبشاری از آرامش بود برای این ذهن گرفتار. اتاقی بود که رو به باغی از  درختان صنوبر باز می شد و آنقدر دل باز بود که من در آنجا تازه با معنای خانه دلباز آشنا شدم. فهمیدم که خانه های اینان یعنی آرامش بدون صدای بوق. آرامش بی آنکه هول کنی تا دو دقیقه دیگر هزار و یک کار عقب افتاده ات باز هم عقب تر می افتند . آرامش یعنی همین خشک کردن برگه های هلو و انجیر با وسواسی که گویی مهمترین ترین ترجمه دنیا را انجام می دهی. آرامش یعنی درک کیفیت ثانیه ها. ثانیه هایی که مجبور نیستند باهم مسابقه دهند تا به یک خط پایان فرضی برسند. روحم همچون کویری خشک تمام این آرامش را بلعید.کاش می توانستم همه این آرامش را با همان کوله پشتی کوچکم به تهران این دیو گریزان از آرامش بیارم. ای کاش....

 بذار بچه بچگی شو کنه

سفر خیلی خیلی خوبی بود. با همون چیزهایی که نوشته بودم برگشتم ا ما اینکه این بسته انرژی تا کی بتونه منو همچنان شارژ نگه داره الله اعلم. آقا نیما نهایت همکاری رو تو راه و اونجا با ما کرد و واقعا شاید نصف لذتم از سفر به لذتی برمی گرده که از دیدن خوشحالی نیما نصیبم شده. واقعا گاهی فکر می کنم مادر شدن بهترین و شاید بدترین دعایی یه که آدم می تونه در حق کسی بکنه چون خوبه از این جهت که دید آدم رو نسبت به خیلی چیزها عوض می کنه و کلا آستانه درد و لذت آدم رو بالا می بره و بده از این جهت که دیگه یه بخشی از لذت و دردت با موجود دیگه ای پیوند می خوره و لذت اون لذت تو میشه و درد اون درد تو. البته منظورم از بد جنبه منفی قضیه نیست بلکه یه چیزی در حد نداشتن استقلال عاطفی. یه جایی خونده بودم که مادر شدن در کل تجربه ارزشمندی یه چون تو رو تو یه فاز دیگه از زندگی و درک قرار میده و نفس زندگی هم یعنی همین. رودخونه با پویایی و حرکتش قشنگ و زندگی هم به همین حرکت و جریانش از یک حالت به حالت دیگه معنی میده. این سفر ره آورد دیگه ای هم برام داشت و اون ایمان هر چه تمامتر به این عبارت "بذار بچه بچگی شو بکنه" بود. من کلا به پروسه بزرگ کردن یه بچه و مادری کردن برای اون به چشم یه تجربه ای نگاه می کنم که می تونه در مورد همه متفاوت باشه و شاید به همین خاطره که وقتی شیطنت های نیما به اوجش میرسه به محاسن اون فکر می کنم و آتیشم می خوابه. تو این سفر به جز خواهر شوهرم که بچه اش فوق العاده شیطون بود و البته خیلی باهاشون نبودیم با دوست مشترک دیگه ای همسفر بودیم که نحوه تا کردن اون با بچه اش منو یاد همین جمله قدیمی بزرگترها می انداخت. این دوست خوبمون شاید نه به خودش خوش گذروند و نه باعث شد که به بچه اش خوش بگذره از شدت وسواسی که نسبت به این بچه و کارهاش داشت. تا شوهرش میومد بچه رو که همسن نیما بود ببره تو آب می گفت نرو! تو گوش بچه آب میره. تا بچه میومد تو جنگل راه بره می گفت ندو میخوری زمین پات زخمی میشه. تا بچه میومد تو خونه اسباب اثاثیه رو جابجا کنه(کاری که نیما شونصد بار در طول روز انجام می ده و وکلا یک خونه رو می کنه ده تا خونه) داد می زد خسته شدم. بگیر یه جا بشین دیگه! تا بچه میومد تو حموم آب بازی کنه می گفت: اه. اینجا که تمیز نیست(با اینکه خدائیش خیلی تمیز بود) دست به هیچ جا نزن. تا بچه میومد با غذاش بازی بازی کنه می گفت: نمی تونی مثل آدم غذا بخوری! و خلاصه این گفتن ها از جانب اون و انکار ها از جانب بچه ادامه داشت تا جایی که وقتی برگشتیم آقای همسر بهم گفت واقعا تو این مدت صدای مامانه همش تو گوشمون بوده و نه صدای بچه! واقعا من به این جور بچه داری کردن ها معتقد نیستم. نمیگم اجازه میدم بچه ام هر آتیشی بسوزونه و بالفرض از در و دیوار بالا بره یا خرابکاری کنه تو خونه مردم اما واقعا باید قبول کنیم که بچه بچه است و نه آدم بزرگ! اگه اینطور بود باید برای خودش تشکیل خانواده می داد و ور دل ما نمی بود. بچه باید بچگی شو بکنه چون تو همین کارها و بچگی کردن هاست که خیلی چیزها رو یاد می گیره و استعداد هاش کشف میشه. اصلا لذت بچگی یعنی همین. اینکه شن ها رو پرت کنی تو هوا و ندونی اگه جلوی باد بگیریشون میرن تو چشمت. اینکه ندونی بوق کامیون مثلا با بوق شیپور اسباب بازی ات فرق داره. اینکه اگه اسفناج رو بچلونی دستات سبز سبز میشه. اینکه اگه فلان کار رو بکنی ممکنه تبعات بالفرض خوب یا بدی داشته باشه. انسان یعنی تجربه و کودک با همین تجربه ها یاد می گیره مستقل باشه و درک خودش رو از دنیا بدست بیاره. من مادر باید مواظب باشم تا کودکم بلایی سر خودش نیاره و نه محرومش کنم از هر گونه تجربه کردنی. اگه قرار باشه که بچه تو شمال شن بازی نکنه پس کجا باید با زبری شن و رنگ و حالتش آشنا بشه؟ ماها که خونه مون آزمایشگاه یا باغ وحش نیست که بالفرض بدونه کفش دوزک چیه و چجوری میشه تو قوطی نگهش داشت و بهش آب داد؟ من همیشه تو این جور موقعیت ها نیما رو خیلی آزاد می ذارم اما آزادی نه به معنای بی خیالی. مراقبم و خیلی هم مراقب اما بدم نمی یاد نیما گه گاهی با دست غذا بخوره با عود روشن تو خونه راه بره و رد دود رو تماشا کنه یا اینکه خیلی کارهای دیگه که مردم میگن خرابکاری یا کثیف کاری. اگرچه خودم هم خیلی خسته میشم و زحمت جمع کردن ریخت و پاشش همیشه با خودمه اما همیشه هم معتقد بودم که بذار بچه بچگی شو بکنه. مگه ما خودمون گل بازی و آب بازی نمی کردیم؟ مگه ما خودمون ظهرها می خوابیدیم؟ مگه ما عشق کوتاه کردن موی عروسکامون در حد کچل کردن و آرایش کردن اونها در حد عفریته شدنشون رو نداشتیم؟ مگه ما وقتی بچه بودیم عین بچه آدم بودیم؟

 سفر

همیشه عاشق این ترانه فرامرز اصلانی بودم. بخصوص موقع رفتن به شمال و تو پیچ و خم های رویایی جاده چالوس. این ترانه رو خیلی این روزها زمزمه می کنم. باز بوی سفر پیچیده تو این خونه کوچیک دلم. بهش شدیدا احتیاج دارم. برای آروم شدن. برای مست شدن دوباره از این همه آرامشی که این روزها دوباره داره تو زندگی ام پا میذاره. برای قدر دونستن و قدردان بودن. برای گرفتن دوباره سکان هدفمندی ام تو زندگی. گمونم همه گاهی اینطوری میشن. مال سنه. مال تنهایی یه . مال دلتنگی یه. نمیدونم. فقط میدونم که دارم میرم سفر. یه سفر کوچیک دوروزه تا ریه هام دوباره حجم بگیره از عطر زندگی و خاطره هایی که به وسعت عشقند و تیک تیک آروم ثانیه ها پر کنه منو از آرامشی که چند وقتی بود گمش کرده بودم. برمیگردم. قوی تر. امیدوار تر. سبک تر. آروم تر و عاشق تر برای  همسر و کودکی که دوستشان دارم به بلندای همه جاده های پرخاطره دنیا.