راستی شب یلدا تون مبارک باشه. انشاالله که عمرتان به بلندی این شب و زندگیتان مثل دانه های اناری که سر سفره یلدا می ذارن همیشه قرمز و پرطراوت باشه

پ.ن. یه یادداشت خیلی خیلی جالب از خالد حسینی نویسنده رمان پرفروش بادبادک باز ترجمه کردم که اگه دوست داشتید می ذارم. نمی دونم بادبادک باز رو خوندید یا نه ولی معرکه است. فیلمش هم فکر کنم ۲۶ دسامبر یعنی امروز فردا تو آمریکا میره رو پرده. واقعا نویسنده شریف و توانایی یه. پیشنهاد می کنم این رمان رو ختما بخونید. التبه من هم انگلیسی و هم فارسی اش رو خوندم و به نظرم همه ترجمه ها(مال غبرایی یا پریسا گنجی زاده)خوبند. ویرایش یادداشت رو انجام دادم می ذارم تو وب

این هم یه عکس از گل مامان وقتی که فقط ده روزش بود:

پ.ن.۱ صحبت کردن نیما کم کم داره روون میشه و از اون حالت تقلید طوطی وار داره میاد بیرون. امروز صبح که داشتیم قهوه می خوردیم نیما هم خواست. من هم براش یه ذره تو لیوانش ریختم و موقع ریختن کمی روی اپن آشپزخانه ریخت. دیدم نیما میگه:مامان اینجا رو که قهوه ای کردی!(منظورش این بود که قهوه ریخته). دیروز هم باباش بهش گفت:نیما من خیلی دوستت دارم و نیما هم جواب داد:من هم این بابام رو خیلی دوست دارم.(چه کیفی کرده بابا جونش با این بلبلش)

پ. ن.۲ دیشب غذا بادمجان شکم پر درست کردم. نیما قبلا شکل بادمجون سرخ کرده رو دیده بود ولی اینکه بادمجون وسطش با مخلفات پر بشه براش جالب بود . دیدم رفته یه نارنگی رو با دقت یه جوری پوست کنده که خیلی پوستش پاره نشه. بعد هم از مخلفات وسط بادمجونها یه خورده با قاشق برداشت و ریخت توش و به من گفت:مامان! مامان!ببین!مثل اینها (بادمجونها)شده. اینها هم به به خوردن.قربون تو پسر گلم بشم که آشپزی ات انقدر خوب شده. تازه یه عادت بدی هم که پیدا کرده اینکه که میگه صندلی بذارید من جلوی گاز وایستم ببینم رو گاز چی داری درست می کنه. چند شب پیش که داشتم کباب تاوه ای درست می کردم اون هم برای خودش کباب های کوچولو درست می کرد و با کمک من سرخشون می کرد. البته همشون قد نخود بودند. ولی بعد با همچین ولعی می خوردتشون که کیف کردم. تازه می گفت اون کباب نخودی ها رو برام بذارید لای نون ساندویچی.این دفعه عکس کباب های مرد افکن نیما رو می ذارم

نیما میخکوب بی بی تی وی:

باز هم نیما و طوطی بیچاره که از دست نیما مجبوره همه چی از جمله شکلات هم بخوره. فکر کنم در حال ترک رژیم گیاه خواری باشه.

اینجا نیما گیر داده که بده من سیر رو رنده کنم:

وقتی اتاق نیما مثل بمب منفجر می شود و من بیچاره مجبورم تا شب صد بار محتویات کشو ها رو بچینم

این هم نیما با عروسک مجبوبش قورقوری.این عروسک رو در یک اقدام آکروباتیک از ویترین یه مغازه برداشت و د در رو و ما هم مجبور شدیم حساب کنیم. این هم یه جور خریده دیگه:

راستی می خوام یه عکس دو سه روزگی نیما رو بذارم اما دنبال یه قاب خوشگل اینترنتی براش می گردم. از این قابهای آماده ای که توی بعضی سایتها هست. می تونید راهنمائی ام کنید. البته با فوتو شاپ هم میشه ولی تو خونه کی می تونه با این وروجکها فتوشاپ کار کنه

پ.ن.۱ دیروز رفتیم برای نیما کفش بخریم. حالا بماند که تمام کفشها رو می خواست امتحان کنه و بپوشه و بدوه بره بیرون. تو مغازه یه کفش دکوری داشتند قد یه بند انگشت و نیما به همون گیر داده بود که باید پاش کنه. آخر سر هم انقدر ما رو هول کرد و از سر و کولمون تو مغازه بالا رفت که دیگه حواس برامون نموند. بابای نیما از یه کفش خوشش اومد و از اونجایی که خیلی حواس براش مونده بود بدون اینکه نصف روزنامه های توشو برداره تو پای نیما کرد و بعد از کلی تعجب به فروشنده گفت خانم این که خیلی کوچیکه. فروشنده هه هم یه نگاه به پای نیما کرد و بعد یه نگاه به کفش و من که خودم چشمام شیش تا شده بود گفتم برم ببینم واقعا کوچیکه یا نه.  تا پای نیما رو در آوردم دیدم بلللللللللللله!!فقط نصف پای نیما تو کفشه و بقیش روزنامه پیچه. خلاصه که خرید با این وروجکها مثل صخره نوردی یه  و پر از حادثه و تلاش و عرق ریختن.

پ.ن.۲ دیروز من و بابای نیما بعد خرید یه کمی ولو شده بودیم جلوی تلویزیون و از اونجائیکه تو خونه ما دیگه نمیشه بجز تام و جری و بی بی تی وی چیز دیگه ای دید داشتیم نیما رو همراهی می کردیم. نیما همکلی شنگول و داشت ذرت پفیلا می خورد. انقدر به من پفیلا داده بود که واقعا داشتم می ترکیدم و آخر سر دیدم دیگه جا ندارم و گفتم:مامان جون خودت بخور باشه. ما سیریم. دیدم فورا غیبش زد و رفت آشپزخونه و وقتی برگشت یه بوته سیر دستش بود. بهش گفتم این دیگه چیه مامان. اون هم گفت:سیر اینه. مامان بابا مامان بابائه. دیالوگ را داشته باشین که چقدر فلسفی بود.

پ.ن.۲ در ادامه پفیلا خوردن بابای نیما تقربیا نیمه بیهوش بود و نیما هی چپ می رفت و راست می رفت و یه پفیلا می کرد تو دهنش. بعد هم که بابا رفت اتاق خواب تا کاملا بیهوش بشه نیما هر پنج دقیقه یکبار با اصرار می رفت تو اتاق و اول چراغ رو روشن می کرد و بعد لای چشم باباش رو باز می کرد و یه پفیلای دیگه. خلاصه که بعد یک ربع خواب با اعمال شاق بابا این شکلیو این شکلیاز اتاق اومد بیرون و من هم که مگه با بچه میشه خوابیدو کلی نخوابیدن های عقده شده تو دلم که خوب شد تو هم فهمیدی.بعد که پفیلاها تموم شد و خواب باباش پرید گفت:حالا برو لالا تن(کن) به به هم خوردی.

میگم اینجا اصلا به من میاد؟مامان بابام نفهمن ها این حرف ها و کارها چیه به من نسبت میدن. بزرگتری گفتن کوچکتری گفتن. آخه به من میاد؟

امروز صبح هم تو راه مهد تو ماشین جلویی ما یه سگ شیطون بود که هی سرش رو از شیشه میاورد بیرون. یه دفعه دیدم نیما خیلی جدی به سگه می گه:هاپو سرت رو در بیار تو. بابا دعوا می کنه ها. اوخ میشی ها. بشین. بشین. و اینهم یه دیالوک تادیبی و مفید سر صبح

امروز صبح هم از بس سردم بود گفتم یه عکس خیلی تابستونی بذارم تا یه خورده انرژی بگیرم و انقدر دست و پام یخ نکنه

و از خیر طوطی آوازه خوان بگذرند و به نوع قفسی اش رضایت بدهند. خلاصه که ما دیروز به جای کنسرت سر از خونه مادربزرگه در آوردیم و اونجا نیما انقدر با بچه های بازیگوش عمه اینجانب بازی کرد و بستنی خورد که دل کنسرت گذاران بسوزه از هر کنسرتی بهتر بود. حالا هم نیما یه مشما پر از سیم و باتری و چراغ قوه داره که از خونه اونها آورده و حسابی باهاشون سرگرمه.

پ.ن.۱ ديروز چه هوايي بود. بارون. رعدبرق. آفتاب خلاصه قر و قاتي بود اما خوب بود و پنجشنبه شبش من و نيما يه خوردكي زير بارون خيس شديم. حالا نيما اين شعر بارون بارون رو هم ياد گرفته و ديروز كه بردمش حموم ديدم به دوش اشاره مي كنه و ميگه مامان بارون بارونه. حس شاعرونه رو داشته باشيد تا بعد.

اينجا هم پشت بومه با اجازه تون. از بس كه آقا گير داده بود بريم بالا ببينم اونجا چيه. امان از دست اين فضولها:

اين هم آقا نيما سر صبح موقع رفتن به مهد كه اصلا هم خوابش نمي ياد و آماده است تا پر انرژي به استقبال از خاله شهلاش تو مهد بره:(اين بابايي هم ياد نگرفته كه عكس ما رو انقدر از كله ناقص نكنهمعلوم نيست هستيم يا نيستييم. خلاصه دالي موشيه: