• عاشق آن بوی شکلاتی بیسکویتی دست هایت هستم. بویی که فقط در دستهای تو پیدا می نم و خوشبو ترین و آرامش بخش ترین عطری است که در دنیا سراغ دارم. به یاد دارم وقتی خیلی خیلی کوچکتر از حالا بودی در آن روزهای بلندی که برای تمام شدن و پرگشودن به سوی تو لحظه شماری می کردم پیراهنی را به عطر همیشگی و مورد علاقه ام خوشبو کرده و سپرده بودم آنرا به وقت گریه هایت به وقت بهانه گیری هایت و به وقت دلتنگی هایت برای بودن در کنارم و سیراب شدن از شیره جانم به تو دهند تا شاید آرام گیری. شاید که صبوری کنی برای لحظه وصال. یک وصال که اشباع بود از عشقی بی کران و بی مثال. این را روان شناس ها به من گفتند. دادن پیراهنی با عطر تنت به بچه اما مگر عشق مادر و فرزندی روانشناسی سرش می شود. آنقدر عمیق و غریب است که خودت هم نمی دانی چیست. از کجا آمده و تو را به کجا خواهد کشاند. گاهی حس می کنی خوشبختی از این همه بی وقتی. بی وقتی برای اینکه برای یک لحظه حتی به خودت فکر کنی و گاهی حس می کنی تا مرز جنون فاصله ای نداری از این همه عشق و در عین حال خستگی. دلسوزی و عاشق بودن.
• عاشق شنیدن صدای خنده هایت هستم. بی دلیل و با دلیل. وقتی به قول خودت گل گلکت می دهم و تو از خنده ریسه می روی و گویی همه خوشی دنیا را خدا بی هیچ کم و کاستی ای در سبد دلم می ریزد تا قدر تو را بیش از پیش بدانم. قدر تو را که از ته دل می خندی. قدر تو را که می توانی بخندی و  من باید هر لحظه شاکر باشم از سالم بودنت. از این آفتابی که هر روز دلم را روشن می کند و زندگی را به من سلام می دهد.
• عاشق آن نگاه معصوم و همیشه متوقع تو در عین بی توقعی ات هستم. متوقع که برای تو وقت بگذارم. با تو تام و جری نگاه کنم. تو را به سرزمین عجایب ببرم. با تو پیرزن بازی کنم(یک بازی سری بین خود ما). قطار بازی کنم و الاغ بازی کنم. لگو بازی کنم. و فقط و فقط بازی نم و ترجمه نکنم. شام نپزم. رخت و لباس نشورم. اطو نکنم. جارو نکشم. لکه های شیر و آب میوه را از روی فرش پاک نکنم. به فکر فوق خواندن نباشم. با تو انگلیسی حرف نزنم و فقط فارسی حرف بزنم تا تک تک قربان صدقه رفتن هایم را بفهمی و هزاران کار کرده و نکرده را نکنم چون آنها را یک فرشته مهربان و نامرئی که لابد همه ملت در خانه شان دارند تا کارهایشان را فوری فوتی انجام دهد انجام بدهد و اینها ریز همه توقع های بی توقع توست که برای داشتنشان که حق مسلمت است می جنگی. جنگ های تو چه پاک اند و معصومانه. چه ساده اند و غیر متظاهرانه. ای کاش همه جنگ های عالم و آدم انقدر راحت باشند و بی تکلف.
• عاشق هیجان های ساده ات هستم. هیجان هایی که گاهی در حوصله من نمی گنجد چون کودکی کردن را فراموش می کنم. تجربه کردن از این جنس را فراموش می کنم و دائم در حال تلقین به خودم هستم که همیشه ساختن و سازندگی لذت دارد و نه خراب کردن و بی خیالی. شاید حرص خوردن از فرو ریختن لگو هایی که ساعتها با زحمت چیدیم شان شادی لحظه لحظه چیدنشان را تا قطره آخر زایل کند اما کودک می ریزد و دوباره می سازد بی آنکه افسوس ریخته شدنشان را بخورد. برای او گاه در ویران کردن لذتی هست که در ساختن نیست. و این یعنی بزرگترین درس زندگی:: حسرت شکست ها را نخوردن و چشم به آینده دوختن. درس اسکارلت اوهارا بودن: فردا روز دیگری است.

و این عاشق شددن ها ادامه دارد. تا وقتی ریش و سبیل در بیاوری و من از شکوفا شدن دسترنج خودم لذت ببرم تا وقتی زن بگیری و من از عروس دار شدنم حض کنم و تا وقتی نوه دار شوم و از اینکه م ثل مادر بزرگ ها بگویم بچه بادام است و نوه مغز بادام غرق غرور شوم.

* در ضمن من ممکنه یه هفته ای نباشم برای همین لیزیک چشمم. با یک جفت عینک آفتابی زود زود برمی گردم.!

۸۸۴۲۴۷۴۳ شماره تلفن معاونت امور اجتماعی بهزیستی بخش امور مهد کودک هاست که اگر اعتراضی به مهد کودک بچه تون در مورد هر چیزی(جا- خدمات- مربیان و پرسنل- شهریه -...)داشتید می تونید تماس بگیرید و اونا کارشناس می فرستن و بررسی میشه. من شخصا در مورد مهد نیما زنگ زدم و شهریه ای رو که مهد منطقه نیما می تونه دریافت کنه رو پرسیدم چون شهریه شون رو یک دفعه یه جیزی حدود سی تومان اضافه کردن و علاوه بر این یه افزایش قیمت هم در ماه خرداد داشتن و اونا گفتن ۹۰ تومانه. وقتی بهشون گفتم و عذز نیما رو خواستم و گفتم ممکنه از این ماه ببرمش یه جای دیگه به دست و پا افتادن و دوباره شهریه شده همون رقم سابق. راستش من میدونم نگه داشتن مهد و پرسنلش هزینه بر هست اما واقعا برای ما کارمندا که فقط یه بار در سال اون هم نهایتا ۳۰ تومان افزایش حقوق داریم صرف نمی کنه که انقدر پول مهد بدیم. قضیه افزایش قیمتشون هم به خاطر این بوده که جاشون عوض شده و حالا هزینه های خرج کرده و شده رو می خواستن از ما خرد خرد بگیرن. بگذریم. در هر حال می تونید این شماره رو برای روز مبادا یادداشت کنید.

* فردا روز تولدمه و بر خلاف سالهای قبل که روز تولدم همش بخور و بخواب بود فردا از کله صبح کار دارم. می خوام تو یکی دو هفته آینده چشمم رو عمل لیزیک کنم و فردا از ۸ صبح باید برای مجموعه آزمایشات مختلف برم بیمارستان فوق تخصصی نور. خلاصه که فکر کنم بهترین هدیه ام رو امروز صبح گرفتم که آقا نیما یه روز زودتر بغلم کرد و گفت : مامان تبلدت مبارک! واقعا هدیه ای شیرین تر و لذت بخش تر از این جمله نیست و نخواهد بود.