*این روزها نخواهم نوشت. فقط خواهم خواند.

عكسها مربوط به نمايشگاه گل و گياهه كه چند وقت پيش برگزار شده بود. بسي فيض برديم بصورت بصري و بويايي. در يكي از اين غرفه ها فروشنده به نيما يه دونه شكلات داد و من به او گفتم: آقا در نمايشگاه گل كه شكلات نمي دن.گل ميدنبه بچه و اين شد كه آقا نيما صاحب يه دسته بزرگ گل اركيده هلندي شد اما دريغ از سالم رسيدن حتي يه دونه از اون گلهاي خوشگل به منزلاين هم تجربه من: بچه ها خودشون گل اند ديگه گل دستشون نديد!وگرنه دسته گل به آب ميدن و گلهاي بيچاره سر از جوي آب و زير پاي عابران و جيب خودشون و داخل پفك و اماكن نامعلوم ديگه در ميارن.

*عكس دوم رو هم كه مشاهده مي كنيد شاهكار هنرمند نيماي داوينچي است كه ديده دمپايي مامانش كاربرد  بهتري هم به عنوان وسيله اي براي نگهداري از مدادها مي تونه داشته باشه. اينجورياس كه ميگن بچه به مال و اموال آدم خسارت مي زنه ها!

1. یک وانت قراضه سبز کوچه را روی سرش گذاشته که آی باقالی!باقالی کاشان!آتیش زدیم به مالمون! بیا باقالی بخر! بیا باقالی ببر! هول هولکی روسری ام رو سرم می کنم و دست نیمارو می گیرم و میریم سر کوچه. میگم ۳ کیلو باقالی میدید؟ فروشنده که مرد سیه چرده و صدا کلفتی است انگار که از او صدقه می خواهم می گوید: ۱۰ کیلو کمتر نمی فروشیم. راهم را می کشم که برگردم خانه که نیما در دفاع از من به او می گوید: اقا باقالی!مامانم خسته میشه. منم خسته می شم(فکر کنم منظورش پاک کردن اون همه باقالی بود). آخه مامانم میره سر کار. امروز تعطیله. به ما کم باقالی بده!پنج تا دونه. بعد شروع می کند به شمردن انگشتهایش.
2. نیما گیر داده که از این آدامس های تند اربیت بهش بدهم. میگم مامان خیلی تنده ها! میگه: من بزرگ شدم دیگه. می تونم آدامش سوزونی(سوزوندنی)بخورم دیگه!
3.  چند وقتی یه که نیما معنی جمله حقت بود رو خوب یاد گرفته. مثلا چند بار که روی مبل ها بپر بپر میکرد و پاش خورد به گوشه مبل و دردش گرفت گفتم از بس که شیطونی می کنی دیگه. حقت بود. یا موارد مشابه دیگه .دیروز بابای نیما کلی تو خواب عرق کرده بود از گرما(اصولا من سرمایی هستم اون گرمایی). صبح که اومد بره بیرون نیما بهش گفت: انقدر عرق کردی حقت بود. خب شب حموم نرفتی مثل من دیگه!
4. چند وقت پیش که نیما رو برده بودم نمایشگاه گل و گیاه یه غرقه ای بیرون نمایشگاه بود که تجهیزات مربوط به پارک رو می فروختند و چند تا تاب سرسره ماکت خیلی کوچولو(قد عروسک های انگشتی) گذاشته بودن برای دیدن مردم. نیما تا اونا رو دید ذوقی کرد که نگو. بعد گفت مامان میدونی کیا سوار اینها میشن؟ گفتم کیا؟ گفت معلومه دیگه سوسک ها- پروانه ها- مورچه ها- تخمه ها(هر چیز ریزی که یادش بود رو اشاره می کرد)!
5. نیما نمی دانست برای لباسی که به تنش کوچک می شود و می چسپد باید از واژه تنگ استفاده کند. امروز که یکی از تی شرت های سال پیشش را تنش کردم گفت: مامان چرا این پیرهنم انقدر به دنده ام سفت میشه!

• این روزها انقدر برای خودت عاقل شدی که دیگه می تونیم یه دیالوگ حسابی باهم داشته باشیم. اینکه کجا رفتم - با کی رفتم- روزم چطور بوده؟- خوشحالم - خسته ام؟ و گفت و شنودهایی که اگر چه باید سنجیده بهشون جواب داد اما منو غرق لذت می کنن و این یعنی اینکه بزرگ شدی و من ثاینه های رشدت رو مثل این گلی که دیشب در گلدانم کاشته ام دیده ام و بوییده ام اگرچه همیشه نه از نزدیک.
• این روزها انقدر خوب یاد گرفتی احساساتت رو نشون بدی که وقتی بهم میگی دوستم داری انگار تمام خوشبختی دنیا رو به یکباره به من هدیه می کنن و این یعنی اینکه بزرگ شدی و می فهمی محبت رو باید با محبت جواب داد.
• این روزها وقتی هدیه ای می گیری یا کسی چیزی بهت می ده دیگه فراموش نمی کنی ازش تشکر کنی و خوشحالی ات رو چندین و چند بار گفتن دستت درد نکنه ابراز کنی و این یعنی اینکه انقدر بزرگ شدی که زندگی اجتماعی و مناسباتش رو درک کنی.
• این روزها ادب و تربیت خوبت انقدر منو در حضور مربی هات ودوستان و اقوام سربلند کرده که با خودم فکر می کنم بچه صالح چه نعمت بزرگی یه و این یعنی شکر.
• این روزها اگرچه سخت اما انقدر شیرین دارن برام می گذرن که رویا پردازی هام هم رنگ دیگه ای به خودشون گرفتن.کاش می تونستم تو رو برای همیشه همینجوری برای خودم داشته باشم. کاش بزرگ نمی شدی تا این روزها را از دست بدهم یا نه کاش زودتر بزرگ شوی تا از دیدن موفقیت هات بیشتر به خودم ببالم.

مادر بودن سخت ترین اما لذت بخش ترین تجربه دنیاست!