نیما شیر پسر

سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388

چند وقت پیش یکی از سایت های خارجی به مناسبت روز جهانی مادر یه مطلب خیلی خیلی جالب از نظر من گذاشته بود. مطلب مقاله ای بود نسبتا علمی- آماری از طرف یه شرکت آماری درباره ارزش کار مادران(شاغل و خانه دار)و اینکه اگه بخوان برای کار مادر(مثل هر کار دیگه ای در دنیا که در اجتماع براش دستمزدی تعیین و پولی پرداخت میشه) رقمی رو بعنوان دستمزد تعیین کنن این رقم چقدر خواهد بود. برای تعیین این رقم هم چیزهای مختلفی ملاک قرار داده میشد. مثلا تعداد بچه ها. سن بچه ها. شاغل بودن یا خانه دار بودن آن مادر و در نهایت بر اساس فاکتورهایی مثل دستمزد مشاغل مختلف در جامعه که خیلی شبیه شغل مادری هستند رقمی به افرادی که مشخصات خودشون رو می دادن تعیین می شد. البته لازم به ذکره که برای تعیین دستمزد واقعی شغل مادری برایندی از دستمزد مشاغل دیگه که مادر بودن و مادر شدن همه اونها رو در بر می گیره مثل آشپز(درست کردن غذا و فرنی و کیک و چیزهای خوشمزه و البته خوش رنگ و لعاب برای بچه که یادتونه؟)-روان شناس(سر و کله زدن با مسائل تربیتی بچه ها که معرف حضورتون هست؟)- راننده سرویس(بردن و آوردن بچه ها به مقصدهای مختلف مثل مهد و کلاسهای مختلف رو هم که در جریانید؟)-نظافتچی(با عرض معذرت شستشو و تمیزی ریخت و پاداش این وروجک ها رو هم که قبول دارید؟)و .... تعیین و دستمزد واقعی شغل مادر رو بر اساس اون تعیین می کنن. البته این مقاله مخالفان و موافقان خودش رو داشت از جمله خود خواننده های خارجی که انواع فحش ها (بخاطر ارزش گذاری مالی بر کاری معنوی )و تقدیر ها(بخاطر اینکه سرانجام یک بنده خدای حقوقی پیدا شده تا مزد معوقه شون رو حداقل محاسبه کنه)رو نثار این مطلب کردند تا انتقاد همسر خود بنده که پس چرا برای کار پدرها دستمزدی تعیین نمی کنن؟!!!!!(حالا جالبه که چون نویسنده مطلب اینجای کار رو هم پیش بینی می کرده دستمزد پدرها رو هم تعیین کرده که در روز پدر بهش پرداخته میشه) رو بهمراه داشت اما برای من نفس خود مقاله جالب بود و اینکه واقعا مادر بودن از هر جهت میتونه یه شغل تمام وقت محسوب بشه و دیگه اون دوره(حداقل برای ما و امثال ما)تموم شده که بچه رو رو هوا بزرگ کنن و نه فکر حال اش باشن و نه آینده. نه دنیا و نه آخرت. به نظر من نسل مادران امروزی همه جوره بچه اش رو حمایت می کنه و این مستلزم زحمت و انرژی زیادی یه که اگر چه البتی منتی نیست اما حداقل به رسمیت شناختن اون جای شکر دارد چون همین رو هم خیلی ها قبول ندارن. نشنیدید شوهرایی رو که به زناشون میگن:مگه از صبح که خونه بودی با بچه چی کار کردی ؟ شاخ غول شکوندی؟ این مقاله و اعداد و ارقام اون نشون میده که بله! خانم یا همان مادر نه هر روز بلکه یک عمر شاخ غول می شکند ولی دریغ از یه قدر شناسی یا حداقل اذعان به زحمات شبانه روزی او. من مشخصات خودم رو به جدول محاسبه ارزش مالی کارم بعنوان مادر کارمند یه بچه -پسر -۴ ساله دادم و دستمزد سالانه بنده بین حداقل ۴۰ تا ۱۱۶ هزار دلار(بطور متوسط ۷۰ هزار دلار)تعیین شده بود!!!! فکر کنم همین روزها از زور خوشی برای پولی که نه داده و نه گرفته شده(چیزی تو مایه های مهریه خودمون)برم استعفا بدم بشینم نه فقط بچه خودم بچه های مردم رو هم نگه دارم.